மூன்று பெண்கள்; மூன்று வேறு கதைகள்

முதல் கதை


இவளுக்கு திருமணமாகி எட்டு வருடங்களாக குழந்தை இல்லாதக் காரணத்தால் குடும்பத்தில் பிரச்சினை. யாரிடம் என்ன குறை? அதை தீர்ப்பதற்கு என்ன வழி என்ற சிந்தனையெல்லாம் இல்லை. அதனால் பிரச்சினை முத்திப்போனதில் அவள் மனம் உடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டாள். தற்கொலை செய்யும் அளவுக்கு மனதைக் காயப்படுத்திய வார்த்தைகள் என்ன என்பது எங்கள் யாருக்கும் இன்னும் விடை தெரியாத கேள்வி? இத்தனைக்கும் அவள் மிகவும் பொறுமைசாலி. எங்களுடன் கல்லூரியில் ஒன்றாகப் படித்து, ஒரே ரூமில் கிண்டல் பேசி, விளையாடி, சிரித்து மகிழ்ந்த எங்கள் தோழி இன்று உயிருடன் இல்லை. எங்கள் நட்பு வட்டத்தில் முதலில் திருமணம் செய்தவளும் இவள்தான். குடும்பத்தில் அவளுக்கு நிறைய மனக்கசப்புகள் இருந்ததாக மற்றத் தோழிகள் சொன்னார்கள். அவள் தற்கொலை செய்யும் அளவுக்கு கோழை அல்ல.. அவள் கணவனே அவளைக் கொலை செய்திருப்பான் என்று அனைவரும் சொன்னார்கள். என்னால் அப்படி யூகிக்க முடியவில்லை. இழப்பு இரண்டு பக்கமும்தான். மனம் விட்டு பேச முடியாமல் இருந்தாளா? பேசியும் அந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க வழி தெரியாமல் மனதிற்குள்ளேயே குழம்பிக் கொண்டிருந்தாளா? தெரியவில்லை. ஆனால் கல்லூரி படிக்கும் வயதில் எத்தனையோ கனவுகளுடன் சிரித்து விளையாடிய தோழி இன்று இல்லையே...


இரண்டாவது கதை

ஆயிரம் கனவுகளுடனும், எதிர்பார்ப்புகளுடனும் திருமணம் செய்து கொண்டவள் திருமணமாகிய மூன்றே மாதத்தில் வரதட்சணை என்ற பெயரில் கஷ்டத்தை அனுபவித்தாள். அதுவும் மாமனார், மாமியாரால் அல்ல.. தன் கணவனாலேயே அந்தக் கஷ்டத்தை அனுபவித்த போது அவளுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

தன் மனைவியின் அண்ணங்கள் இருவருக்கும் சொந்த வீடு இருந்ததைப்போல, தனக்கும் ஒரு வீடு கொடுப்பார்கள் என்று கனவுக்கோட்டை கட்டிக்கொண்டு வந்த மாப்பிள்ளை அது இல்லாமல் போகவே அவளை கொஞ்சம், கொஞ்சமாக டார்ச்சர் செய்ய, தாங்க முடியாமல் திருமணமாகிய ஒன்பதே மாதத்தில் விவகாரத்தாகி விட்ட்து. அத்தனைக் கஷ்டங்களையும் தாங்கிக்கொண்டுதான் இருந்தேன். அவனுடன் வாழத்தான் ஆசைப்பட்டேன். அவன் கொடுத்தக் கஷ்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் அம்மா வீட்டுக்கு ஓடிப்போய் ஏதாவது வாங்கி வருவேன் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் நான் அதையெல்லாம் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல் அவனுக்கு பேலன்ஸாக இருந்ததால் அவனால் பொறுக்க முடியவில்லை. கடைசி வரை என்னுடன் வாழவே வாய்ப்புக் கொடுத்தேன். ஆனால் அந்த வாழ்க்கையைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

கோர்ட்டில் கூட நான் கொண்டு வந்த அத்தனை சீர் வரிசையையும் கொடுத்து விட்டுப்போ, இதெல்லாம் எனக்கு உபயோகமாக இருக்கும் என்று லிஸ்ட் போட்டுக்கொடுத்தான். உயிருள்ள ஜீவனை உணராமல் உயிரில்லாதப் பொருட்களைத் தேடிய அவனிடம் அத்தனையையும் பிடுங்கி, அவன் கண் முன்னாலேயே அனாதை இல்லத்துக்கு எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வந்தேன் என்று சொன்னாள். அவள் தன் வாழ்க்கையில் நடந்த அத்தனைக் கஷ்டங்களையும் காமெடிக் கதைகளைப் போல சொன்னாள். நான் ஒன்றும் சொல்ல்வில்லை..அவளை அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான இன்னொரு தோழி இவள்.


மூன்றாவது கதை

திருமணமாகி 9 வருடங்கள் முடிந்து, இரண்டு குழந்தைக்கும் தாயாகி விட்டாள். ஆன்மீக சொற்பொழிவு என்ற பெயரில் வந்த ஒரு 8 வயது ஆண் பிள்ளைக்குத் தாயான விவகாரத்தான பெண் என் கணவனையும் அவளுடன் சேர்த்துக் கொண்டாள் . அவளும் என் கணவருடன் தான் வேலை செய்கிறாள் என்று சொன்னாள் என் தோழி. இன்று என் கணவர் அவளை விட்டு வர முடியாமல் இருக்கிறார். நம் குழந்தைகளுக்காக வாருங்கள் என்று கூப்பிட்டாலும் முடியவில்லை. என்னை விட்டு விலகிப் போனதற்கு அவர் சொல்லும் காரணம், என் அம்மாவைப் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை.. என்னையும் நீ சரியாக கவனிக்கவில்லை.. அவள் என்னை அன்பாக பார்த்துக் கொள்கிறாள்..நம் குழந்தைகளைப் பிரிவது எனக்கு கஷ்டம் தான். ஆனால் அந்தக் கஷ்டத்தைத் தாங்கிக் கொள்வேன் என்று சொன்னதாகச் சொன்னாள் என் தோழி. இன்று இரண்டு குழந்தைகளையும் வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குழம்பிப் போயிருக்கிறாள்.






இந்த மூன்று திருமணங்களும் பெற்றோர்கள் பார்த்து வைத்த திருமணம் தான். மூன்று பெண்களும் பெற்றோர்கள் சரியாக விசாரிக்கவில்லை என்று சொன்னார்கள். பெற்றவர்கள், "பார்க்கும்போது அவன் நல்லவனாகத்தான் தெரிந்தான். ஆனால் அவன் மனதுக்குள் எப்படி இருக்கிறான் என்று எங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்றார்கள்.

அவர்கள் சொல்வது ஓரளவிற்கு உண்மைதான் என்றாலும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு முதல் திருமணமாக அல்லாமல், அந்த திருமணம் முடிந்தோ, முறிந்தோ போனபின் நடக்கும் மறுமணமாக இருந்தால் ரொம்பவும் கவனமுடன் இருக்கிறார்கள். பார்த்து பார்த்து நாலாப்பக்கமும் விசாரிக்கிறார்கள். தாங்கள் பார்க்கும் பெண்ணோ/பையனோ ஜாதி, மத பேதமில்லாமல், பணத்திற்கு ஆசைப்படாமல், தங்கள் பிள்ளைகளை நன்றாக பார்த்துக் கொள்வார்களா? என்றெல்லாம் துருவித் துருவி விசாரித்து விட்டுத்தான் செய்கிறார்கள். இரண்டாவது திருமண பந்தத்தில் காட்டும் அக்கறை ஏன் முதல் திருமணத்தில் இருப்பதில்லை என்பதுதான் பெற்றவர்களிடம் நான் வைக்கும் கேள்வி.

குடும்பத்தில் எவ்வளவோ பிரச்சினைகள் மனதை அழுத்தத்தான் செய்கிறது. நல்லப் பெண்களை ஆண்களுக்கு புரிந்து கொள்ளத் தெரியவில்லை, அன்பான ஆண்களை பெண்களால் அனுசரித்துப் போக முடியவில்லை.

அம்மாவிடம் உள்ள குறைகளைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் ஆண்களுக்கு மனைவியின் சின்னச் சின்னக் குறைகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அப்பாவிடம் உள்ள குறைகளைப் பார்க்காமல் அவரை அன்பான அப்பாவாக ஏற்றுக் கொள்ளும் பெண்களுக்கு தன் கணவருடைய குறைகளை சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. இதனால் குடும்பத்தில் எவ்வளவு பிரச்சினைகள், எத்தனைக் குழப்பங்கள், எத்தனை விதமான கோபங்கள், அந்த அடக்க முடியாதக் கோபத்தினால் வரும் வார்த்தைகள்.. அந்த வார்த்தைகள் மனதை ரணமாக்கி கிழிக்கும் போது மனது மரத்துப்போய் தற்கொலை வரை போய்விடுகிறது. இதில் பெரும்பாலும் சிக்கித் திணறுவது பெண்கள்.


ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் ஆண்களும், பெண்களும் வேறுபட்டுத் தெரிகிறார்கள். அது எத்தனைக் கோபக்கார மனைவியாக இருந்தாலும் கணவனுக்கு ஒரு சிறு தலைவலி, காய்ச்சல் என்று வந்தால் அவர்கள் அந்தக் கோபத்தை மறந்து அவரை தாங்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் எத்தனை மென்மையான ஆணாக இருந்தாலும் மனைவி மேல் உள்ள ஒரு சிறியக் கோபத்தால் அவள் விழுந்தே கிடந்தால் கூட என்ன என்று கேட்காமல் இருக்கிறார்கள். அதற்காக எல்லா ஆண்களும் கொடுமைக்காரர்கள் என்று சொல்லவில்லை. அன்பான கணவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் கோபம் வந்தால் கொஞ்சமாகவேனும் விட்டுக்கொடுத்துப் போக ஈகோ தடுக்கிறதே... ஏன்?

நம்மைப் போலவே அவனுக்கும் அல்லது அவளுக்கும் உடம்பும், மனதும் வலிக்கும் என்று ஆறறிவுள்ள மனித மனம் நினைத்துப் பார்த்தால் எத்தனைப் பிரச்சினைகளை இல்லாமல் செய்யலாம். அதிலும் குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் கடுமையான வார்த்தைகளை, அதாவது 'செத்துத் தொலை' என்பது போன்ற மனதைப் புண்படுத்தும் வார்த்தைகளைப் பேசாமல் இருந்தாலே போதும்.


மூன்று பெண்களின் கதையால் மனதில் ஏறிய பாரத்தை இறக்கி வைக்கத்தான் இந்தப் பதிவு.

இந்தப் பதிவைப் படிக்கும் ஆண்களும், பெண்களும் ஒரு நிமிடமாவது வீட்டிலுள்ள நல்ல மனங்களை நினைத்துப் பார்த்தால் அதுவே போதும்.

ஆண், பெண் சுதந்திரம்

சமீபத்தில் 'நான் மகான் அல்ல' படம் பார்த்தேன். அதில் நிறையக் காட்சிகள் பார்ப்பதற்கு கொடூரமாகத் தெரிந்தாலும் அவை அனைத்தும் இன்று நாட்டில் நடக்கக்கூடியதாகத்தான் இருக்கின்றன. படத்தில் வில்லன்களாக வரும் கல்லூரி மாணவர்கள் இதுபோன்ற தவறுகள் செய்யும் ஆண் பிள்ளைகளை அப்படியே தோலுரித்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள். நான் அந்தப் படத்தின் விமர்சனங்களுக்குள் செல்லாமல் விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.


போதைக்கு அடிமையாகி, பெண்களைக் கற்பழித்து, கொலை செய்யும் அளவிற்கு மாணவர்கள் செல்கிறார்கள் என்று சொன்னால் அதற்கு முழுமையானக் காரணம் பெற்றோர்கள் ஆண்பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கும் அளவுக்கு மீறிய சுதந்திரம்தான்.

ஒரு வீட்டில் பெண்பிள்ளையை "இருட்டிய பிறகு ஏன் வெளியே செல்கிறாய்?" என்றுக் கட்டுப்படுத்தும் அதே அம்மாதான் ஆண்பிள்ளையை இரவு முழுவதும் வெளியே நண்பர்களுடன் தங்கிக் கொள்வதற்கும் அனுமதி கொடுக்கிறாள். ஏன் இந்த முரண்பாடு? அதனால் யாருக்கு என்ன பயன்?

ஆண்களைப் போல் பெண்கள் வெளியே சுதந்திரமாகத் திரிய வேண்டும் என்றில்லை. ஆனால் பெண்பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கும் ஒரு சில கட்டுப்பாடுகளை ஆண்பிள்ளைகளுக்கும் கொடுத்தால் இந்த சமூகத்திற்கு நல்லது.

நட்பு வட்டம் பெற்றோர்களின் கண்காணிப்பில் இருக்கும் வரைப் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஆனால் நண்பர்களுடன் வெளியே தங்குகிறேன் என்று ஒரு ஆண் சொன்னால் அது குடித்து கும்மாளம் போடுவதற்காகத்தானே தவிர வேறு எதற்காகவுமில்லை.

என் கணவர், அண்ணா, மாமா, சித்தப்பா, அப்பா என்று உறவினர்கள் அனைவரிடமும் இந்தப் பழக்கம் எப்படி வந்தது என்றுக் கேட்டால் அனைவரும் ஒன்றாக சொன்னது "நண்பர்கள் பழக்கிவிட்டார்கள்" என்பதுதான்.

குடி, போதை என்று அடிமையாகி கிடப்பவர்கள் ஒன்றாகச் சேரும்போது குடிக்காத இன்னும் இரண்டு பேரைக் குடிக்க வைத்துக் கெடுக்கிறார்கள். போதைத் தலைக்கேறினால் தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பது நினைவிலே இருப்பதுமில்லை. அதிலும் அந்தப் போதையில் ஊறிப்போன அனைவரும் சொல்லும் ஒரு மட்டமான டயலாக் "என்னோட லிமிட் எனக்குத் தெரியும்" என்பது.

இதற்கெல்லாம் காரணம் ஆண்களுக்கு பெற்றோர்கள் கொடுக்கும் அளவுக்கு மீறிய சுதந்திரம். அந்த அளவுக்கு மீறிய சுதந்திரத்தால், தவறான நட்புகளுடன் சேர்ந்து தானும் கெட்டு, இன்னும் நாலு பேரை சேர்த்துக் கெடுக்கிறார்கள், பெண்கள் வாழ்க்கையையும் சீரழிக்கிறார்கள். இதற்கு காரணமாக அம்மா என்னும் இன்னொரு பெண்ணேக் காரணமாக இருப்பது அதைவிட வேதனையிலும் வேதனை.

பெண்கள் தங்கள் நட்பு வட்டத்தில் ஒரு சின்னத் தவறு நடந்தால் கூட பயத்தில் உளறி விடுவார்கள். ஆனால் ஆண்கள் பெரிய தவறே என்றாலும் தன் நண்பனுக்காக என்று அனைத்தையும் மூடி மறைத்து விடுவார்கள். இது ஆரோக்கியமான விஷயமா?

ஆண்பிள்ளைகள் வைத்திருக்கும் இன்றையத் தலைமுறைப் பெற்றோரே! பெண்பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கும் கட்டுப்பாடுகளில் சிலவற்றை ஆண்பிள்ளைகளுக்கும் கொடுத்து அடுத்த தலைமுறையைக் காப்பாற்றுங்கள்!

மெட்டி ஒலி

எப்போது ஊருக்குச் சென்றாலும் வீட்டில் கழட்டி வைத்திருக்கும் மெட்டியை மறக்காமல் காலில் மாட்டிக் கொண்டு போய்விடுவேன். வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் வாங்கும் அர்ச்சனைகளைக் கேட்க முடியாமல் தான். இந்த முறை ஊருக்குச் செல்லும் போது அதை மறந்தேப் போய் விட்டேன். எப்போதும் அதைப் போட்டுக் கொள்ள ஞாபகப்படுத்தும் என் கணவர் இந்த முறை வீட்டில் நன்றாக வாங்கட்டும் என்று அவரும் விட்டுவிட்டார் போலும், மறந்தே போனார்.


வீட்டிற்குச் சென்றவுடன் காலில் மெட்டியைக் காணாமல் ஒரே திட்டு. அதைக் கழுவுவதற்காகக் கழட்டி வைத்தேன், மறந்தேப் போய்விட்டேன் என்று சமாளித்துப் பார்த்தேன். ஒன்றும் முடியவில்லை. அப்பா ஒரு பக்கம், அம்மா ஒரு பக்கம் என்று அர்ச்சனை மேல் அர்ச்சனையாக விழுந்து கொண்டிருந்தது.

 "நீங்கள் இதற்கெல்லாம் இடம் கொடுக்காதீர்கள் மாப்பிள்ளை" என்று மாப்பிள்ளைக்கு அறிவுரை வேறு. "இதெல்லாம் அவரவர் மனதைப் பொறுத்த விஷயம். அவள் தாலியைக் கழட்டி வைத்தால் கூட நான் ஒன்றும் சொல்லுவதில்லை." நல்லபிள்ளையாக சமயம் பார்த்து உசுப்பேற்றி விட்டார் என் கணவர். நான் அவரைப் பார்த்து முறைத்தேன்.

"தாலியை வேறு கழட்டி வைக்கிறாளா?" என்று மேலும் மேலும் அர்ச்சனைகள் தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. பொறுக்க முடியவில்லை. "மெட்டியைக் காலில் மாட்டினால் எனக்கு மிகவும் அலர்ஜியாகிறது" பொய் சொல்லவில்லை, உண்மையைத்தான் சொன்னேன். யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை. தாலி, நெற்றியில் வைக்கும் குங்குமம், மெட்டி இதெல்லாம் குடும்பப் பெண்களுக்கு முக்கியம் என்கிற ரீதியில் அர்ச்சனைகள் தொடர்ந்துக் கொண்டேயிருந்தது. சிறு வயதில் இருந்தே கழுத்தில் செயின், கையில் வளையல், காதில் கம்மல் எல்லாம் மாட்டிவிட்டு பழக்கியது போல், மெட்டியையும் போட்டுப் பழக்கியிருக்க வேண்டியதுதானே" எதிர்க் கேள்வி கேட்டேன் அப்பாவிடம். உடனே அம்மா, "எப்படியெல்லாம் பேசிப் பழகியிருக்கிறாள். பாருங்கள்" என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே கையில் வைத்திருந்த டம்ளரை 'டொங்க்" என்ற சத்தத்துடன் வைத்தார். காது கிழிந்தது. சே... ஏந்தான் ஊருக்கு வந்தோமோ என்றிருந்தது.

கணவர், "நன்றாக மாட்டிக் கொண்டாயா?" என்று நக்கலாக என்னைப் பார்த்து சிரித்தார். அவருக்கு இதிலெல்லாம் பெரிதாக நம்பிக்கை இல்லைதான். இருந்தாலும் சமயம் பார்த்துக் காலை வாரி விட்டார் பாருங்கள். கடுப்பாகத் தான் இருந்தது. சரி. சமாளித்தாக வேண்டுமே. என்ன செய்ய? "சரிப்பா. அலர்ஜியாகி, புண்ணாகி விட்டதால் போடாமல் விட்டேன். வேறொன்று வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டியது தானே. அதற்கு கூட அவர் எனக்கு நேரம் ஒதுக்குவதில்லை. நான் என்ன செய்ய?", கொஞ்சம் கண் கலங்கியவாறு அப்பாவிடம் கேட்டேன். அப்பா கொஞ்சமாகப் பரிதாபப்பட்டார். "மாட்டினீங்களா?" ஜாடையாகக் கேட்டேன் என் கணவரிடம். அப்பா, " மாப்பிள்ளை...." என்று இழுத்துக் கொண்டே கணவரிடம் திரும்பினார். அப்பாடா என்றிருந்தது. மாப்பிள்ளை என்பதால் கட்டாயம் அர்ச்சனைகள் விழப்போவதில்லை. நான் தப்பித்தேனடா சாமி என்று ஓட்டமாக ஓடி விட்டேன். அந்த நாள் மெட்டிச் சத்தத்தால் ஓய்ந்து போனது.

மறுநாள் ஊருக்குத் திரும்பும்போது என் கணவர், "மெட்டி வாங்கித் தர நேரமில்லைன்னு வீட்ல சொன்னேல்ல. ஒரு டஜன் மெட்டி வாங்கித் தர்றேன். இனிமே அதைக் கழட்டினேன்னு வை, அப்புறம் ஊர்ல இருக்கிறவங்களுக்கு ஃபோன் போட ஆரம்பிச்சிடுவேன். புரியுதா?" என்று கொஞ்சம் மிரட்டினார். "என்ன இருந்தாலும் உங்களை விட எங்க வீட்ல உள்ளவங்களுக்கு முற்போக்கு சிந்தனை கொஞ்சம் கம்மிதானே. அவங்கள என்னப் பண்றது?" ஆறுதல் சொன்னேன் அவ்ரிடம். பெருமூச்சு விட்டபடி தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து விட்டார்.

எனக்கு தூக்கமே வரவில்லை. உண்மையில் இந்த மாதிரி ஆபரணங்களில் எல்லாம் எனக்குப் பெரிதாக ஆர்வமுமில்லை, நம்பிக்கையுமில்லை. அது அவரவர் மனதைப் பொறுத்த விஷயம். ஆரம்பத்தில் மெட்டியைப் போடவேக் கூடாது என்றெல்லாம் நான் நினைக்கவே இல்லை.

திருமணத்தன்று மெட்டியைக் காலில் மாட்டும் போது மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. அது கொஞ்சம் லூசாக இருந்ததால் நடக்கும் போதெல்லாம் கழன்று வந்து விடும். மறுநாளே கழட்டி வைத்துவிட்டால் தவறாக நினைப்பார்களோ என்று விரலால் கவ்விக் கொண்டு கொஞ்சம் தத்தித் தத்தி நடந்தேன். மாமியார் வீட்டில் "சேலைக் கட்டிப் பழக்கமே இல்லையா. இப்படி நடக்கிறாய்" என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டார்கள். தயக்கத்துடன் விஷயத்தைச் சொன்னேன். "ஓ.. அப்படியா? சரி. சரி.. மாற்றி விடலாம்" என்று வேறொரு மெட்டியை வாங்கி வந்துக் காலில் மாட்டிவிட்டார்கள். அது கொஞ்சம் பரவாயில்லை.

இதுவரை கழுத்தில் செயின், கையில் வளையல், காதில் கம்மல் என்று அனைத்து விதமான ஆபரணங்களும் போட்டுப் பழகியிருந்ததால் அதெல்லாம் பெரிய விஷயமாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் புதிதாகப் போட்டிருந்த மெட்டி கொஞ்சம், கொஞ்சமாக உறுத்த ஆரம்பித்தது. நடக்கும் போதெல்லாம் கால் விரல்களை இறுக்கிப் பிடித்திருந்ததால் எரிச்சலாக இருந்தது. ஒரு ஆறு மாதக் காலம் அதை மாட்டிக் கொண்டே இருந்தேன். கால் விரல்களில் அரிக்க ஆரம்பித்தது. அதை மேலும் கீழும் அசைக்கவே முடியவில்லை. கஷ்டப்பட்டுத்தான் அந்த மெட்டியைக் கழட்டினேன். கழட்டி விட்டுப் பார்த்தால் மெட்டிப் போட்டிருந்த விரலில் புண்ணாகிப் போயிருந்தது. அப்படியெல்லாம் கஷ்டப்பட்டுப் போடாவிட்டால் என்ன. என்று அதைத் திரும்ப மாட்டவே இல்லை.


ஆரம்பக்காலத்தில் மெட்டி என்பது திருமணமான ஆண்களுக்குத்தான் என்றிருந்ததாம். ஒரு பெண் திருமணமானவள் என்று அவளின் தாலியைப் பார்த்து எப்படி அடையாளம் தெரிந்துக் கொள்வார்களோ அதைப் போல ஒரு ஆண் திருமணமானவன் என்பதை அவன் காலில் அணிந்திருக்கும் மெட்டியைப் பார்த்துத் தெரிந்துக் கொள்வார்களாம். (நான் சொல்வது அந்தக் காலத்தில்). ஆனால் காலப்போக்கில் ஆண்கள் இதையும் பெண்கள் தலையிலேயேக் கட்டி விட்டார்கள் என்று படித்திருக்கிறேன். இன்று வரை ஆண்களுக்குத் திருமணமானவன் என்ற அடையாளம் ஒன்று கூட இல்லை. ஆனால் பெண்களுக்கு எல்லாமே கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படுகிறது. அது கொஞ்சம் சலிப்பைத் தந்தாலும் கணவர் மேல் உள்ள அன்பினால் மட்டும்தான் பெண்கள் அதைச் சுமக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு பெண் முற்போக்குத்தனமாக சிந்தித்தால் இந்தச் சமுதாயம் அவளைப் பழிப்பது மிகப் பெரிய வேதனை!