வாழ்க்கைப் பாடம்!

சிறுவயதில் அம்மா ஆக்ரோஷமாக அடித்துத் திட்டும்போது

நினைத்துக் கொண்டேன்

அம்மா கோபப்படும்போது அசிங்கமாக இருக்கிறாள்

நான் அப்படி இருக்க மாட்டேன்

எல்லாரிடமும் பொறுமையாகப் பேசி அழகாக இருப்பேன் என்று.

சிறுவயதில் அண்ணன் அடித்தவுடன் 
வலி தாங்காமால் அழும்போது நினைத்துக் கொண்டேன்
யாரையும் இப்படி அடிக்கக் கூடாது அவர்களுக்கும் 
இவ்வளவு வலிக்குமே என்று.


கொஞ்சம் வளர்ந்தவுடன் ஏதோ ஒரு நேரத்தில் 
அப்பாவும், அம்மாவும் சண்டைபோட்டு 
வார்த்தைகளை வீசி வருந்தும் போது 
மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்
யாரிடமும் காயப்படுத்தும் வார்த்தைகளைப் 
பேசக்கூடாது என்று.


படிக்கும் வயதில் சாப்பாடு பிடிக்கவில்லை என்று 
டிபன் பாக்ஸில் உள்ளதை மொத்தமாகக் கொட்டிவிட்டு 
மெத்தனமாக திரும்பி வரும்போது
யாரோ "அம்மா, சாப்பிட்டு மூணு நாளாச்சு..
ஏதாச்சும் தர்மம் பண்ணும்மா" என்று சொல்வது 
காதில் விழ அப்போதே மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்
சே! இந்த சாப்பாட்டை வீணாக்குவது 
எவ்வளவு தவறு என்று.


அவசரத்தில் ஒரு பேனா, பென்சிலைக் கூட 
சக தோழிகளுக்குத் தர மனமில்லாமல் 
உதாசீனப்படுத்தும் மற்ற தோழிகளைப் பார்த்து
மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்
நம்மால் முடிந்ததை மற்றவர்களுக்குக் 
கொடுக்க வேண்டும் என்று.


யாராவது ஒருவரைப் பற்றி குறை சொல்லிப் 
புலம்புவதைக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டு 
அதை அவர்களிடமே எடக்குமடக்காகப் போட்டுக்கொடுத்து மாட்டிவிடும் 
என் கணவரைப் பார்த்து மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்
யாரைப்பற்றியும் குறை சொல்லக்கூடாது என்று.


கெட்ட வார்த்தை பேசுவதால் கடுமையாகக் கண்டித்து விட்டு வருத்தப்படும்போது இனி அப்படி பேச மாட்டேன்மா 
என்று உடனே கோபத்தை மறந்து கட்டிக்கொள்ளும்
குழந்தையின் இயல்பைப் பார்த்து 
மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்
யாருடையக் கோபத்தையும் உடனே மறந்து விடும்
இந்த குழந்தை மனதுடன் இருக்க வேண்டும் என்று.




நான் வாழ்க்கையில் பக்குவப்பட 
இத்தனை பேர் உதவியிருக்கிறார்களே
என்று ஆச்சர்யப்படும் வேளையில்
நான் வாழ்நாள் முழுவதும் பக்குவப்பட 
இன்னும் எத்தனைப் பேரை
சந்திப்பேன்? காத்திருக்கிறேன் ஆவலுடன்!

ஒரு பெண்ணின் பரிதாபக் கதை

அவள் பெயர் ராதா. அழகான அம்மாவுக்கும், செல்லமான அப்பாவுக்கும் பிறந்த மகள். 4 வயதுக் குழந்தையாக இருந்த போது ஒருநாள் அவள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில் அவளுடைய அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் சண்டை. வாக்குவாதம் முற்றி, அவளுடைய அம்மா கணவனைப் பயமுறுத்துவதற்காகத் தன் மேல் மண்ணெண்ணெய் ஊற்றிக்கொண்டு தீ வைத்துக்கொண்டார். விஷயம் விபரீதமாக முடிந்து அவரை ஆஸ்பிட்டலில் சேர்த்தனர். இரண்டொரு நாளிலேயே அந்தம்மாவின் கதை முடிந்து விட்டது. ஒன்றும் அறியாத அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தை 'அம்மா, அம்மா' என்று அழுது அழுது ஓய்ந்து போனது.

ராதா கொஞ்சக் காலம் அவளுடைய அப்பாவுடனும், பாட்டி வீட்டிலும் வளர்ந்து வந்தாள். பாட்டி வீட்டில் கூட்டுக் குடும்பமாக இருந்த அவளுடைய சித்தி, மாமா, அத்தை போன்ற உறவினர்கள் சின்ன சின்ன எரிச்சலையும், அவ்வப்போது கோபத்தையும் அவள் மேல் காட்டிக் கொண்டிருந்தனர். சில வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் அப்பா வேறு திருமணம் செய்து கொண்டார். அதுவரை அம்மா, அம்மா என்று ஏங்கித்தவித்த ராதா புது அம்மா வரப்போவதை ஆசையாக எதிர்பார்த்தாள்.

புது அம்மா வந்து தன்னை ஆசை, ஆசையாகப் பார்த்துக் கொள்வாள் என்று எதிர்பார்த்திருந்த ராதாவுக்கு ஏமாற்றம் தான் கிடைத்தது. புது அம்மாவின் உத்தரவுப்படி வீட்டில் உள்ள அத்தனை வேலைகளையும் ராதாவே செய்தாள். வீட்டில் ஒரு மூலையில் இடம் கிடைத்த அந்தப் பெண்ணுக்கு, அந்தம்மாவுக்கு இரண்டு ஆண் குழந்தைகள் பிறந்தவுடன், வீட்டுத் திண்ணை அவளுக்குப் படுக்கை அறையாக மாறியது.

அதுவரை மாற்றாந்தாயின் கொடுமைகளைக் கேள்விக் கேட்கத் திராணியில்லாத ராதாவின் அப்பா அவள் மேல் மேலும் எரிச்சல் பட்டு அவளுடையப் பாட்டி வீட்டுக்குத் துரத்தி விட்டார். பாட்டி வீட்டுக்குப் போனால் அந்த வீட்டிலிருந்த அம்மாவின் உறவினர்கள் அவளைப் பாடாய்படுத்தினார்கள். ஏதாவது வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே இரு வீட்டு உறவினர்களும் அவளைக் காசில்லாத வேலைக்காரியாக வைத்திருந்தார்கள்.

இப்படியே எந்தப் பள்ளிக்கூடத்திற்கும் போகாமல் வீட்டு வேலை செய்து, மாற்றாந்தாய்க்குப் பிறந்த தன் தம்பிகளைக் கவனித்துக் கொண்டு அவளது வாழ்க்கை ஓடியது. அப்பாவின் கூடப்பிறந்த அக்கா, தங்கைகள் போன்ற உறவினர்கள் யாராவது அவளைப் பார்க்க வந்தால், "என்னை உங்கள் வீட்டு மருமகளாக்கிக் கொள்கிறீர்களா? நான் நல்லா வேலை செய்வேன் அத்தை. உங்கள் மேல் ரொம்ப அன்பா இருப்பேன். உங்களை நல்லாப் பார்த்துப்பேன்" என்றெல்லாம் கேட்டாள்.

எல்லோருக்கும் அவள் மேல் பரிதாபப்பட்டுக் காசு கொடுத்து விட்டு வரத் தெரிந்ததே தவிர அவளை மருமகளாகிக் கொள்ளும் துணிவில்லை. அவளை அந்த இடத்திலிருந்து தங்கள் வீட்டுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு வரவும் தைரியமில்லை. அனைவருக்கும் வேறு வேறு வாழ்க்கை அதில் இவளை வேறு கூடவே வைத்துக்கொண்டு பிரச்சினையாக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்கள்.

உண்மையில் ராதா ரொம்பவும் அழகு. யார் வந்தாலும் அன்பாகப் பேசக்கூடியவள். அவள் உடம்பில் மாற்றாந்தாயான சித்தி கொடுத்த தீக்காயங்கள் ஏராளம்.

அன்புக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்த ராதாவுக்கு அவள் பாட்டி வீட்டில் இருந்த தன் முறை மாமன் ஒருதலையாகக் காதலித்தான். ராதா அவன் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் மௌனமாகவே இருந்தாள். அவளுக்கும் அவனை ரொம்பப் பிடிக்கும். தன் மேல் அன்புக் காட்டக் கிடைத்திருக்கும் முதல் ஜீவன் என்று மனதிற்குள் மகிழ்ந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் "உன்னை என்னால் மறக்க முடியாது, உன்னைத் தவிர யாரையும் திருமணம் செய்ய மாட்டேன்" என்று உறுதியாக அவளிடம் கூறினான்.

திருமண விஷயத்தில் தன் மனதில் பட்டதை வெளியில் சொல்ல முடியாமல் தவித்தாள். அதற்குள் அந்த முறைப்பையன் தனக்கும், அவளுக்கும் கல்யாண ஏற்பாடுகளை செய்யுமாறு வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் சொல்லிவிட்டான். எவ்வளவோ வேண்டாம் என்றும் சொல்லியும் அவன் கேட்கவே இல்லை. கல்யாண விஷயத்தில் தன் அப்பாவின் தயவை எதிர்பார்த்ததில் அவரும் கைவிரித்து விட்டார்.

கல்யாண ஏற்பாடுகள் செய்து கொண்டிருக்கும் போதே ராதா ரொம்பவும் பயந்து போனாள். இந்தத் திருமணம் நடந்தால் இதே வீட்டு சூழ்நிலையும், கொடுமைகளும் தன்னை வாழ்நாள் முழுதும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும் என்ற எண்ணங்கள் மனதில் பாரமாக அழுத்த, இந்த வாழ்க்கையே வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து விஷம் சாப்பிட்டுத் தன் கதையை முடித்துக் கொண்டாள் அந்தப் பரிதாபப் பெண். அவள் இறந்த ஒரு வாரத்திலேயே ராதாவைக் காதலித்த முறைப்பையனும் சயனைடு சாப்பிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டான்.

இரண்டு உயிர்களையும் பலி வாங்கியதில் வீடே நிசப்தமாகிப் போனது. தன் மகள் இறந்த அதிர்ச்சியில் ராதாவின் அப்பா கொஞ்சம், கொஞ்சமாக மனநிலை சரியில்லாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். கொஞ்ச நாள் வீட்டை விட்டுக் காணாமல் போவதும், கொஞ்ச நாள் கழித்து திரும்ப வருவதுமாக இருந்தார். ஒருநாள் தன் குடும்பத்தை விட்டுக் காணாமல் போய்விட்டார்.

இன்று அவர் பழநியில் ஏதோ ஓர் இடத்தில் மனநிலை சரியில்லாதப் பிச்சைக்காரராக இருப்பதாகக் கேள்வி. தற்போது அவர் உயிருடன் இருப்பாரா என்பது கூட சந்தேகமே.

எத்தனையோக் கனவுகளுடன் சுற்றித் திரிய வேண்டிய ஒரு பெண், குழந்தையாக இருந்த போது தன் அம்மா செய்த முட்டாள்த்தனத்தால் இன்று இல்லாமல் போய்விட்டாள். இது போன்ற முட்டாள்த்தனங்களை செய்யும் ஒவ்வொருவருக்கும் இந்தக் கதை ஒரு பாடமாக இருக்கட்டும்.

எனர்ஜி!

என் வாழ்வின் 

அத்தனைக் கஷ்டங்களும்
அத்தனைத் துயரங்களும்
அத்தனைக் கோபங்களும்
அத்தனை வலிகளும்
அத்தனை ச‌லிப்புகளும்


உன் ஆறுதலான ஒற்றை வார்த்தையில் அடங்கிப் போய்விடுகிறதே!


அது உன் மனதில் இருந்து வராமல் 
வெறும் வாய் வார்த்தையாக வந்தாலும் கூட‌


அதுவே என் ஒவ்வொரு நாளின் எனர்ஜிப் பக்கமாய் மாறும் 
எந்தவொரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல்...

மூன்று பெண்கள்; மூன்று வேறு கதைகள்

முதல் கதை


இவளுக்கு திருமணமாகி எட்டு வருடங்களாக குழந்தை இல்லாதக் காரணத்தால் குடும்பத்தில் பிரச்சினை. யாரிடம் என்ன குறை? அதை தீர்ப்பதற்கு என்ன வழி என்ற சிந்தனையெல்லாம் இல்லை. அதனால் பிரச்சினை முத்திப்போனதில் அவள் மனம் உடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டாள். தற்கொலை செய்யும் அளவுக்கு மனதைக் காயப்படுத்திய வார்த்தைகள் என்ன என்பது எங்கள் யாருக்கும் இன்னும் விடை தெரியாத கேள்வி? இத்தனைக்கும் அவள் மிகவும் பொறுமைசாலி. எங்களுடன் கல்லூரியில் ஒன்றாகப் படித்து, ஒரே ரூமில் கிண்டல் பேசி, விளையாடி, சிரித்து மகிழ்ந்த எங்கள் தோழி இன்று உயிருடன் இல்லை. எங்கள் நட்பு வட்டத்தில் முதலில் திருமணம் செய்தவளும் இவள்தான். குடும்பத்தில் அவளுக்கு நிறைய மனக்கசப்புகள் இருந்ததாக மற்றத் தோழிகள் சொன்னார்கள். அவள் தற்கொலை செய்யும் அளவுக்கு கோழை அல்ல.. அவள் கணவனே அவளைக் கொலை செய்திருப்பான் என்று அனைவரும் சொன்னார்கள். என்னால் அப்படி யூகிக்க முடியவில்லை. இழப்பு இரண்டு பக்கமும்தான். மனம் விட்டு பேச முடியாமல் இருந்தாளா? பேசியும் அந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க வழி தெரியாமல் மனதிற்குள்ளேயே குழம்பிக் கொண்டிருந்தாளா? தெரியவில்லை. ஆனால் கல்லூரி படிக்கும் வயதில் எத்தனையோ கனவுகளுடன் சிரித்து விளையாடிய தோழி இன்று இல்லையே...


இரண்டாவது கதை

ஆயிரம் கனவுகளுடனும், எதிர்பார்ப்புகளுடனும் திருமணம் செய்து கொண்டவள் திருமணமாகிய மூன்றே மாதத்தில் வரதட்சணை என்ற பெயரில் கஷ்டத்தை அனுபவித்தாள். அதுவும் மாமனார், மாமியாரால் அல்ல.. தன் கணவனாலேயே அந்தக் கஷ்டத்தை அனுபவித்த போது அவளுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

தன் மனைவியின் அண்ணங்கள் இருவருக்கும் சொந்த வீடு இருந்ததைப்போல, தனக்கும் ஒரு வீடு கொடுப்பார்கள் என்று கனவுக்கோட்டை கட்டிக்கொண்டு வந்த மாப்பிள்ளை அது இல்லாமல் போகவே அவளை கொஞ்சம், கொஞ்சமாக டார்ச்சர் செய்ய, தாங்க முடியாமல் திருமணமாகிய ஒன்பதே மாதத்தில் விவகாரத்தாகி விட்ட்து. அத்தனைக் கஷ்டங்களையும் தாங்கிக்கொண்டுதான் இருந்தேன். அவனுடன் வாழத்தான் ஆசைப்பட்டேன். அவன் கொடுத்தக் கஷ்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் அம்மா வீட்டுக்கு ஓடிப்போய் ஏதாவது வாங்கி வருவேன் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் நான் அதையெல்லாம் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல் அவனுக்கு பேலன்ஸாக இருந்ததால் அவனால் பொறுக்க முடியவில்லை. கடைசி வரை என்னுடன் வாழவே வாய்ப்புக் கொடுத்தேன். ஆனால் அந்த வாழ்க்கையைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

கோர்ட்டில் கூட நான் கொண்டு வந்த அத்தனை சீர் வரிசையையும் கொடுத்து விட்டுப்போ, இதெல்லாம் எனக்கு உபயோகமாக இருக்கும் என்று லிஸ்ட் போட்டுக்கொடுத்தான். உயிருள்ள ஜீவனை உணராமல் உயிரில்லாதப் பொருட்களைத் தேடிய அவனிடம் அத்தனையையும் பிடுங்கி, அவன் கண் முன்னாலேயே அனாதை இல்லத்துக்கு எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வந்தேன் என்று சொன்னாள். அவள் தன் வாழ்க்கையில் நடந்த அத்தனைக் கஷ்டங்களையும் காமெடிக் கதைகளைப் போல சொன்னாள். நான் ஒன்றும் சொல்ல்வில்லை..அவளை அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான இன்னொரு தோழி இவள்.


மூன்றாவது கதை

திருமணமாகி 9 வருடங்கள் முடிந்து, இரண்டு குழந்தைக்கும் தாயாகி விட்டாள். ஆன்மீக சொற்பொழிவு என்ற பெயரில் வந்த ஒரு 8 வயது ஆண் பிள்ளைக்குத் தாயான விவகாரத்தான பெண் என் கணவனையும் அவளுடன் சேர்த்துக் கொண்டாள் . அவளும் என் கணவருடன் தான் வேலை செய்கிறாள் என்று சொன்னாள் என் தோழி. இன்று என் கணவர் அவளை விட்டு வர முடியாமல் இருக்கிறார். நம் குழந்தைகளுக்காக வாருங்கள் என்று கூப்பிட்டாலும் முடியவில்லை. என்னை விட்டு விலகிப் போனதற்கு அவர் சொல்லும் காரணம், என் அம்மாவைப் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை.. என்னையும் நீ சரியாக கவனிக்கவில்லை.. அவள் என்னை அன்பாக பார்த்துக் கொள்கிறாள்..நம் குழந்தைகளைப் பிரிவது எனக்கு கஷ்டம் தான். ஆனால் அந்தக் கஷ்டத்தைத் தாங்கிக் கொள்வேன் என்று சொன்னதாகச் சொன்னாள் என் தோழி. இன்று இரண்டு குழந்தைகளையும் வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குழம்பிப் போயிருக்கிறாள்.






இந்த மூன்று திருமணங்களும் பெற்றோர்கள் பார்த்து வைத்த திருமணம் தான். மூன்று பெண்களும் பெற்றோர்கள் சரியாக விசாரிக்கவில்லை என்று சொன்னார்கள். பெற்றவர்கள், "பார்க்கும்போது அவன் நல்லவனாகத்தான் தெரிந்தான். ஆனால் அவன் மனதுக்குள் எப்படி இருக்கிறான் என்று எங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்றார்கள்.

அவர்கள் சொல்வது ஓரளவிற்கு உண்மைதான் என்றாலும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு முதல் திருமணமாக அல்லாமல், அந்த திருமணம் முடிந்தோ, முறிந்தோ போனபின் நடக்கும் மறுமணமாக இருந்தால் ரொம்பவும் கவனமுடன் இருக்கிறார்கள். பார்த்து பார்த்து நாலாப்பக்கமும் விசாரிக்கிறார்கள். தாங்கள் பார்க்கும் பெண்ணோ/பையனோ ஜாதி, மத பேதமில்லாமல், பணத்திற்கு ஆசைப்படாமல், தங்கள் பிள்ளைகளை நன்றாக பார்த்துக் கொள்வார்களா? என்றெல்லாம் துருவித் துருவி விசாரித்து விட்டுத்தான் செய்கிறார்கள். இரண்டாவது திருமண பந்தத்தில் காட்டும் அக்கறை ஏன் முதல் திருமணத்தில் இருப்பதில்லை என்பதுதான் பெற்றவர்களிடம் நான் வைக்கும் கேள்வி.

குடும்பத்தில் எவ்வளவோ பிரச்சினைகள் மனதை அழுத்தத்தான் செய்கிறது. நல்லப் பெண்களை ஆண்களுக்கு புரிந்து கொள்ளத் தெரியவில்லை, அன்பான ஆண்களை பெண்களால் அனுசரித்துப் போக முடியவில்லை.

அம்மாவிடம் உள்ள குறைகளைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் ஆண்களுக்கு மனைவியின் சின்னச் சின்னக் குறைகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அப்பாவிடம் உள்ள குறைகளைப் பார்க்காமல் அவரை அன்பான அப்பாவாக ஏற்றுக் கொள்ளும் பெண்களுக்கு தன் கணவருடைய குறைகளை சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. இதனால் குடும்பத்தில் எவ்வளவு பிரச்சினைகள், எத்தனைக் குழப்பங்கள், எத்தனை விதமான கோபங்கள், அந்த அடக்க முடியாதக் கோபத்தினால் வரும் வார்த்தைகள்.. அந்த வார்த்தைகள் மனதை ரணமாக்கி கிழிக்கும் போது மனது மரத்துப்போய் தற்கொலை வரை போய்விடுகிறது. இதில் பெரும்பாலும் சிக்கித் திணறுவது பெண்கள்.


ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் ஆண்களும், பெண்களும் வேறுபட்டுத் தெரிகிறார்கள். அது எத்தனைக் கோபக்கார மனைவியாக இருந்தாலும் கணவனுக்கு ஒரு சிறு தலைவலி, காய்ச்சல் என்று வந்தால் அவர்கள் அந்தக் கோபத்தை மறந்து அவரை தாங்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் எத்தனை மென்மையான ஆணாக இருந்தாலும் மனைவி மேல் உள்ள ஒரு சிறியக் கோபத்தால் அவள் விழுந்தே கிடந்தால் கூட என்ன என்று கேட்காமல் இருக்கிறார்கள். அதற்காக எல்லா ஆண்களும் கொடுமைக்காரர்கள் என்று சொல்லவில்லை. அன்பான கணவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் கோபம் வந்தால் கொஞ்சமாகவேனும் விட்டுக்கொடுத்துப் போக ஈகோ தடுக்கிறதே... ஏன்?

நம்மைப் போலவே அவனுக்கும் அல்லது அவளுக்கும் உடம்பும், மனதும் வலிக்கும் என்று ஆறறிவுள்ள மனித மனம் நினைத்துப் பார்த்தால் எத்தனைப் பிரச்சினைகளை இல்லாமல் செய்யலாம். அதிலும் குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் கடுமையான வார்த்தைகளை, அதாவது 'செத்துத் தொலை' என்பது போன்ற மனதைப் புண்படுத்தும் வார்த்தைகளைப் பேசாமல் இருந்தாலே போதும்.


மூன்று பெண்களின் கதையால் மனதில் ஏறிய பாரத்தை இறக்கி வைக்கத்தான் இந்தப் பதிவு.

இந்தப் பதிவைப் படிக்கும் ஆண்களும், பெண்களும் ஒரு நிமிடமாவது வீட்டிலுள்ள நல்ல மனங்களை நினைத்துப் பார்த்தால் அதுவே போதும்.